Oczekiwanie. Już niedługo.

Tak mi dobrze:) Ktoś(a właściwie dwa Ktosie;)) przywalił mi obuchem szczęścia w głowę i teraz poruszam się kilkanaście centymetrów nad ziemią. Mimo nieprzespanej nocy zmysł obserwacji działa. Nowy dzień witam pełna radości, nucąc sobie: dotykaj delikatnie, bezszelestnie, ciepłem palców.. dotykaj aksamitnie.. Błogo mi!

Bo świat ma tysiąc twarzy. Zależy z której strony patrzysz.

Właśnie wracam do domku po wigilijnym spotkaniu koła naukowego. Czuję się cudownie! Grono świetnych ludzi, których dopiero poznałam, a z którymi mogłam prawdziwie porozmawiać i mieć poczucie, że jestem słuchana, a to, co mówię, jest ciekawe i ważne(mistrzem dobrego słuchania jest nasz opiekun, Bartek). Zresztą tyczy się to nie tylko moich wypowiedzi. Każdy głos był w pełni wysłuchany i zrozumiany. Dawno nie czułam się tak dobrze, swobodnie, beztrosko. Mimo, że spotkaliśmy się dopiero drugi czy trzech raz, już czuję, że tej atmosfery potrzebowałam. Kocham swoje koło naukowe:) A do tego jutro niespodzianka - odwiedzą mnie moi dwaj najlepsi przyjaciele! Hurra! to się dopiero nagadamy:) tymczasem.. pora na dobranoc, bo już księżyc świeci. dzieci lubią misie, misie lubią dzieci.

Po zajęciach mknę przez Most Dworcowy na lekcje do moich uczniów. A pode mną przejeżdżające pociągi furkoczą, a te przyczajone mruczą. Iglica targów wyznacza cel. Wsiąść do pociągu bylejakiego...

Wstał kolejny piękny dzień. Na dworze słońce i mróz. Na rondzie Kaponiera sznur tramwajów - naruszona chwilowo płynność ruchu. Co mi przyniesiesz, Dniu?

Pani w tramwaju. Nie mogłam się oprzeć;)

Tyyyle świątecznych ciasteczek upiekłam! Właśnie skończyłam je układać. Zostawiam je do ostygnięcia i idę spać. Słodkich snów wszystkim ciasteczkowym potworom:)

Sobota spędzona na próbach skupienia się na nauce mimo docierających i silnie rozpraszających zapachów gotującej się kapusty i krojonych grzybów. Pachnie świętami, pewnie nie tylko w moim domu. Tata przyniósł przed chwilą jemiołę. A ja...popijając sok z kiszonej kapusty patrzę przez okno na zachodzące słońce i marzę o pierwszych Świętach w Naszym Domu... Mimo wspólnych planów w związku z niezrozumiałą dla mnie decyzją to jeszcze nie w tym roku:( Boisz się tego wspólnego piękna? Wiem, nie odpowiesz. Patrzę na granatowy śnieg...

Tyle śniegu!